Download mijn e-book over mijn Lief-methode en ontdek what’s in it for you!

(Pleeg)Kinderen die liegen… wat nu?!

Als moeder wil je een veilige setting creëren waarin iedereen zijn eerlijke verhaal mag delen. Maar dat doen kinderen niet altijd. Je hebt in eerste instantie vaak het gevoel dat ze je niet vertrouwen en dat doet pijn in jouw moederhart.

Hoe komt dat nou?

Er zijn meerdere oorzaken te bedenken:

Op jonge leeftijd zijn kinderen heel fantasierijk; zij kunnen hun fantasie als werkelijkheid ervaren en zien alles als eenheid. Zij zullen hun fantasie als dé werkelijkheid beleven en snappen niet dat jouw werkelijkheid anders is.

Ook op iets latere leeftijd ervaren kinderen een situatie soms anders, hebben er een andere kijk op, waardoor je je kunt afvragen of het echt liegen is of simpelweg hun kant van het verhaal, zoals zij het hebben ervaren of zoals zij het bedoelde.
Misschien herken je het wel dat je denkt dat je een bepaald woord zegt, maar er klinkt toch echt een ander woord uit jouw mond. Je bent ervan overtuigd dat je zei wat je wilde zeggen en brengt dit ook stellig. Kan gebeuren, maar als kind mag je nog leren dat dit soort kleine dingetjes toegeven helemaal niet erg is! En tegelijkertijd moet je dan maar net de volwassene om je heen hebben die hier ruimte voor geeft en geen stempel ‘liegen’ erop plakt. Je kind heeft die intentie dan helemaal niet. Hoe kwetsend als je hiervan wordt beschuldigd.

Bij oudere kinderen, ook wel pubers genoemd 😉 kan liegen ook te maken hebben met vrijheid; ze vinden dat ze het zelf wel kunnen én weten en willen dat je je er niet mee bemoeid.
Ze voelen zich al groot. Jij weet; hoe groot ben je nou eigenlijk helemaal? Als ik zelf terugkijk op mijn volwassenheid op jonge leeftijd denk ik regelmatig; wat een zelfvertrouwen, maar wat wist ik nog veel dingen NIET!

Bij pleegkinderen komt er nog een laag extra bij;

Pleegkinderen willen vaak alle partijen tevreden houden, bij zich houden, niet nóg meer kwijtraken.

Een overlevingsstrategie die in deze ‘noodsituatie voor het kind’ niet eens zo gek is.

Je mag je kind natuurlijk leren, het besef bijbrengen dat iedereen in de Grote Wereld die mínder om hem geeft dit gedrag afkeurt.
Ze mogen leren, ze mogen gaan beseffen dat eerlijkheid en je kwetsbaar op durven stellen waardevoller zou moeten zijn dan iemand op de korte termijn tevreden te stellen door een leugen.

Tegelijkertijd een les voor ons: hoe fantastisch belangrijk eerlijkheid ook is, het werkt niet altijd zo dat eerlijkheid echt winst oplevert. En dat heeft jouw pleegkind al te vaak meegemaakt. Maar ik denk hier ook aan het zoontje van mijn vriendin die als enige aan de juf opbiechtte dat hij het gedaan had. Zijn vriendjes hielden hun mond over hun rol. Zoonlief zat op de gang; eerlijkheid loont niet altijd, niet bij iedereen.

Het besef dat je kind daarnaast vooral bijgebracht mag worden in dit proces is dat hij er mag zijn zoals hij is. Dat hij belangrijk, waardevol is en onvoorwaardelijke liefde verdient. Het kan voor pleegkinderen ook een vorm van testen zijn of hij wel welkom blijft, vaak onbewust vanuit een oer-hechtingsdingetje.

Liegen is in onze maatschappij not done, en dat mag hij uiteindelijk echt wel mee gaan krijgen.
Maar de allerbelangrijkste basis hierin ligt echt in hechting, en dat is gewoon een heel diep ding waarvan je pleegkind zelf waarschijnlijk niet eens doorheeft dat hij weer een overlevingstrategie in schiet.

Probeer het persoonlijke los te laten; voel je als moeder niet te kort schieten. Het doet in eerste instantie pijn dat ze zich ‘kennelijk niet veilig voelen om de waarheid te vertellen’. Dat is waar wij geraakt worden, waar wij iets mee mogen doen. Dat staat los van wat we ons kind willen meegeven, willen leren, willen laten voelen hoe het anders kan, dat ze mogen zijn wie zij zijn.

Probeer altijd de ruimte te bieden om eerlijk ergens voor uit te komen, ook als daar vertraging in zit van een paar dagen. Als het je op dat moment niet lukt, vraag het dan op een rustig moment nog eens na. En kom er dan ook écht op terug. Bijvoorbeeld:
‘Goh. Ik had hier en hier nog wat twijfels bij. Kun je je voorstellen dat het zo voor mij nog wat vaag of ongeloofwaardig overkwam? Wil je daar nog iets over kwijt? Denk er eens over na en weet dat je er dan op terug mag komen. Ik wil dat je dat oefent.’
Daar de ruimte voor bieden, maar je er ook bij neerleggen dat het óf waar was, óf dat hij er nog niet voor uit durft te komen.

Probeer daarnaast om het liefdevol-zakelijk te houden: ‘Ik weet dat dit soms even niet lukt. Laten we dat eerlijk benoemen: hier gaan we samen aan werken.’

Weet dan dat je door dit rustig en liefdevol te doen écht een zaadje plant.
Bij de een moet dat 10x, bij de ander 100x, van een lieve vriendin weet ik dat haar dochter op haar 25e voor haar neus stond om te vertellen dat ze gelijk had. Van een ander hoor je niets, maar blijkt dat hij zijn eigen kinderen dit ook weer meegeeft.

Vertrouw erop dat je kind echt wel voelt dat je hem de veilige thuishaven wilt bieden, dat jouw liefde en vertrouwen in hem voelbaar is; bewust of onbewust.

Liefs Sandra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *